( in statu fieri: N=152)

A.

  • Absolut = Duch + pęd, impet, jaki przejmuje i przejawia Życie (1)
  • Aevum – czas, który jest „stworzoną wiecznością”; czas, który płynie, ale nie przemija, ma swój początek, ale nie ma końca. (2)
  • Akt – wyraża wolny twórczy gest, zwykle będący odpowiedzią – ponad ograniczeniami – na przyciągające oddziaływanie wartości ( przyciągające  – to atraktor). Owa odpowiedź potwierdza się wysokim poziomem zaangażowania, które znosi prakseologiczny podział na cel i środek; zaangażowanie będące doświadczaniem; ponaddedukcyjnie, decyduje o tym jak, w jaki sposób to wykonać. (3)  
  • Akt – utożsamiany z formowaniem, bowiem dzięki formie, istnienie otrzymuje swoją istotę jako potencję. (Edyta Stein) (4)
  • Akt jest niepodzielny, dlatego został wyeliminowany przez proces, ale wraca w akcie usługowego świadczenia pracy.(5)
  • Akt kieruje uwagę wykonawcy usługi ku czemuś innemu niż oczywistość (6)
  • Akt świadczenia pracy (przez UgD) jest czymś, co poszerza granice ludzkiego doświadczania. (7)
  • Archetyp – spaja to, co psychiczne – psychoidalne z tym, co – jako duchowe – zdeponowane zostało w kulturze. Dzięki owemu zespoleniu kształtuje się Jaźń  [das Selbst] (8)
  • Atraktor – zniewalająca siła przyciągania, z jaką oddziałuje wartość (9)

B.

  • Byt – od opublikowaniaSein und Zeit” [1927] chodzi już tylko o bycie bytu [das Sein des Seiendes”] (10)

C.

  • Cywilizacja – „skorupa” chroniąca ludzkość przed destrukcyjnym wpływem praw przyrody (entropii).(12)
  • Cywilizacja – to, co człowiek może arbitralnie ustanowić, kształtując siedlisko swojego życia.
  • Cywilizacja wyrasta z zaspokajania potrzeb. (13)
    (patrz: Kultura)
  • Cywilizacja miłości – Samorealizujące się niespełnienie. (45)
  • Cywilizacyjne choroby nowe:
    Angielskie: ADHD – z podkreśleniem Attention Deficit
    Japońskie: HIKIKOMORI – uzależnienie do ICT
    Tureckie: CEP TELEFONU –  które nie wymaga tłumaczenia (144)
  • Czas – w miarę zbliżania się do celu, czas się zagęszcza. Wie to każdy wędrowiec. Kondensacja czasu w punktach granicznych. (14)
  • Czas – porządek następstwa zdarzeń; porządkujące następstwo zdarzeń (Leibniz). (15)
  • Czaso – przestrzeń, w ogólnej teorii względności fakt, że światło przenosi informację [sic!] stało się podstawą nowej wizji czaso – przestrzeni. Przyjmuje się więc, że światło „stwarza’’ czas – i – przestrzeń
  • Czaso – przestrzeń  Leibnizjańska. Polecam uwadze:
    Czas – uporządkowanie następstwa zdarzeń
    Przestrzeń – porządek rzeczy współistniejących (16)
  • Czasowienie usługi
    in posse – w czasie potencjalnym, jako projekt usługowego produktu
    in fieri – w procesie stawania się, urzeczywistniania (druga – trzecia faza CLAN)
    in esse – usługa doznana, doświadczona w jej istocie (17)
  • Człowiek – żyjąca i miotająca się sprzeczność; skupienie zdolności twórczych w organicznym podłożu (18)
  • Człowiek – byt przytomny światu (19)
  • Człowiekjestestwo, kiedy staje się przedmiotem poznania i badań, odnoszony jest do egzystencjałów (wyprowadzonych z bycia), a nie do kategorii dotyczących bytu. (20)
  • Człowiek współczesny – ten, który wyszedł „za potrzebą” i pobłądził. (21)
  • Człowiek advers. Rzecz
    Człowiek – światło samo z siebie
    Przedmiot – rzecz sama w sobie (145)

D.

  • Doświadczenie – forma przeżywania i rozumienia świata [R.Nycz].
    Dzięki fenomenologii wpisane w egzystencjalny kontekst [Lebenswelt], a nie empiryczno-materialny. (22) 
  • Duch – zwrócenie się woli ku sobie samej, poruszonej spotkaniem z innym Ty.(23)
  • Duch objawia się w poruszeniu i powstrzymywaniu zarazem. Działanie należy już do ciała.(24)
  •  Duch – objawia się wówczas, kiedy skutek wykracza poza przyczynę (causa efficiens); stąd wynikają dwie konsekwencje:
    – Odnosząc skutek do przyczyny (postać ułamka) wyznaczyć można współczynnik duchowości
    – Oryginalność aktu twórczego określać można za pomocą ww. współczynnika duchowości (146)
  • Duch – internalizujące się uzewnętrznienie, które zwrotnie – stając się  źródłem ekspresji – animuje inne Ty. (141)
  • Ducha odkrywanie w tzw. „czasie osiowym”, czyli między 800r a 200 r przed Ch. Wtedy to ludzkość  dokonała przejścia od MITHOS do LOGOS. (25)
  • Duch epoki – wg. M.Schelera, przeżywanie świata w tych samych kategorialnych formach światopoglądu, etosu i wyczucia stylu. (26)

E.

  • Egzystencja (od łacińskiego czasownika: ex-sito, czyli wykraczać) jako transcendowanie, transgresja; albo projekcja siebie poza daną sytuację. (142)
  • Ekonomia – główny błąd, który trzeba wytknąć ekonomii: produkowanie użyteczności, mających zdolność zaspokajania potrzeb, nie odkrywa PRAWDY będącej podstawą roztropnej wiedzy, także praktycznej. (27)
  • Emerytura – pora oczyszczania Ja z obcych naleciałości (147)
  • E – service: nie-do-zaakceptowania, z wielu powodów: /1/ jest ekspansją technologii w intymną  sferę relacji międzyludzkich; /2/ wypacza znaczenie relacji usługowej; /3/ utrwala z gruntu błędne skojarzenia z usługą. Nie interfejs, tylko sprawstwo przesądza o powstaniu usługi.
    Nie-do-zaakceptowania, również z tego powodu /4/, ponieważ utwierdza człowieka w jego sobkostwie. (108)

F.

  • Fenomenologia – jako alternatywna metodologia i inny ogląd świata. Zamiast poznania/wiedzy służących dominacji – postawa afirmacji, która pozwala poszukiwać w świecie istotowych pra/fenomenów. Wg. M.Schelera – fenomenologia to poznanie istotowe. (29)
  • Finansjeryzacja – (od finansjery), wyłonienie się nowej grupy „graczy kapitałowych”, inwestorów kapitałowych – tworzących trzon oligarchii finansowej. Wykorzystując modele matematyczne, bogacą się, dzięki spekulacjom finansowym. Dlatego finansjeryzacja oznacza destabilizację rynków kapitałowych i skrajną polaryzację dochodową społeczeństw.(133)
  • Finansjalizacja – to proces oddzielania kapitału (czysto) finansowego od kapitału produkcyjnego (przemysłowego, usługowego); co oznacza, że
    określenie „inwestycje kapitałowe” to (ekonomiczny)  oksymoron. (134)
    Bogacą się dzięki spekulacjom finansowym
  • Fronezis – roztropność, rozumność,  wiedza praktyczna, mądrość  życiowa, stąd: człowiek praktycznie mądry: to fronimos.
    Dla H-G. Gademera: świadoma strona działania.  (132)

G.

  • Gnoza – to wiedza wyzwalająca ( z samsary); to poznanie trans-racjonalne wykorzystujące trójnię ponadsensualną ( 3 x i) czyli: imaginacja + intuicja + inspiracja (30) 

H.

  • Homo sapiens sapiens:
    myśleć – znaczy mówić, pisać
    myśleć –  znaczy robić
    ale myśleć – znaczy też rekonstruować, aby współ/czuć (136)

I.

  • Intelekt – tym różni się od rozumu, że daje się prowadzić intuicji, a nie metodzie.(31)
  • Istota – łacińska:  essencja,
    Quinta essentia –  to, co najtrwalsze, najcenniejsze, co można „wydestylować” z danej rzeczy.(32) 
  • Imaginacja – od słowa imago, zdolność uchwytywania/postrzegania całości, jako jedności; imago jako Gestalt.(33)
  • Indywidualność. Jak zauważa S. Czarnowski (Kultura, W-wa, 1958), można być indywidualistą nie będąc indywidualnością. Licznych przykładów potwierdzających ów rozziew dostarczają idole kultury masowej. Można być indywidualistą demonstrując postawę anarchizmu kulturowego: strojem, słownictwem, sposobem zachowania.
    Indywidualnością zostaje się natomiast dzięki gruntownemu przepracowaniu i internalizacji kultury w jej najwyższych formach. Dopiero człowiek wielkiej kultury (osobistej) staje się indywidualnością. (115) 
  • Indywidualizacja, zwykle rozumiana jako ujawnianie „Ja”, będące następstwem samoafirmacji. (116) 
  • Indywidualizacja, jako interioryzacja tego, co zachowane w rezerwuarach kultury (137)
  • Indywidualizacja obsługi – takie przekształcenie uniwersalnego schematu CLAN, aby mógł powstać oryginalny usługowy produkt. (117)
  • Indywidualność – odnotować wypada odkrywcze stwierdzenie E. Jűngera (Der Arbiter, 1932), że m a s a  oraz indywidualność stały się dwoma stronami tego samego modelu.(119)
  • Indywiduacja – termin wprowadzony przez C.G.Junga jako „Individuationsprozeβ”, czyli: stawanie się sobą przez odkrywanie przyrodzonego (każdemu) sposobu istnienia. Indywiduacja pomyślnie przeprowadzona  oznacza ukształtowanie się Jaźni (das Selbst). (120)
  • Intuicja – dostrzeganie związków pozakauzalnych, odkrywa synestezje, coincidentiae oppositorum (34)
  • Inspiracja – pozwolić, by przemówiły „rzeczy” same (35)
  • Innowacyjność – mam do niej stosunek jednoznacznie negatywny, ponieważ innowacyjność  uchyla fundamentalny dla kultury komponent, czyli „długie trwanie”; co więcej, podnosi  zmianę do rangi głównej zasady, albo nadrzędnego prawa. Ostateczny cel ludzkości: innowacyjność jako constans !
    A przecież podstawowym prawem aktywizmu ludzkiego jest poznanie (niepoznawalnego).  (36)

J.

  • Jakość usługi oznacza realizację (przynajmniej) spełniającą oczekiwania usługobiorcy (149)
  • Jaźń osobowość przepracowana przez  nieświadomość .(37)
  • Jednia – symbolem jedni jest drzewo; jej przeciwieństwo to k/łącza, czyli z/łącza.  W rozrastających się kłączach – to/nie/my (148)

K.

  • Konsumpcja, kompulsywność konsumpcji:
    ssanie à napełnianie à wydalanie à ssanie (121)
  • Kreacjonizm – aktualnie jako pan/kreacjonizm, albo egalitaryzm kreacyjny, oba absolutyzując wolność, jednocześnie podcinają korzenie autentycznej twórczości. (38) 
  • Kultura – ściśle: cultura animi, Gesitkultur, to transcendowanie ducha, uwalniającego się od organicznego podłoża.
    Dzięki rozwojowi intelektu i woli, dokonująca się sublimacja potrzeb w pragnienia. (39)
  • Kultura – zastany, przyjęty świat wartości, w który wchodzę, a wzrastając  – chłonę.(40)

M.

  • Marketing – jest tym, w czym wyraża się najpełniej duch naszych czasów. Najpierw, przyjął naturalizm (patrz hasło: Naturalizm) jako podstawę i wykładnię świata, utrwalając imperatyw zaspokajania potrzeb, aby w ten sposób  wypełniać swą mitotwórczą misję. Najpierw Skiner uznawany za bastarda Darwina, teraz Kotler, który z guru – staje się królem Midasem. Marketing – w ostatnim wydaniu – czego by nie tknął, w wartość się zmienia.(41)
  • Metafizyka – jej powstania nie można wyjaśnić – jak chciał tego A.Comte – ewolucyjnie, jako przejściowe stadium między religią  a nauką pozytywną. Metafizyka nie podlega zasadzie postępu i kumulacji tak jak wiedza naukowa.(42)
    Metafizyka wzrasta osiągając wymiar mądrościowy, a mędrzec – w odróżnieniu od eksperta –  jest kimś niezastąpionym.(43)
  • Metafora – dzięki niej możliwa jest polisemia, połączenie różnych poziomów sensu.(44)
  • Miłość – patrz. Paweł z Tarsu. 1 list do Koryntian 1-13 (46)
  • Miłość opiekuńczastorge (σ τ ό ρ γ ή) (47
  • Miłość platońska – jest spotkaniem spełniającym oczekiwanie, że trafiło się na coś, co jest owym (drugim) dopełniającym i niosącym radość odłamkiem. (H-G.Gadamer) (48)
  • Miłość –  trzy konstytuujące ją komponenty: /α/ namiętność, / β / intymność, /γ/ zaangażowanie. NB Tora uczy, że kochać nie znaczy „czuć” tylko „działać” (49)
  • Miłość jako zdolność, siła pokonywania przeciwieństw, podziałów, rozziewu (50)
  • Miłość: caritas generis humanum (150)
  • Możliwości – pojęcie opozycyjne w stosunku do determinizmu, albowiem zakres możliwości wyznaczają nie ograniczenia, tylko motywacje i intencje (111)

N.

  • Naturalizm – Jak zwrócił na to uwagę papież Paweł VI, naturalizm jest najbardziej zabójczą dla religii doktryną, ponieważ głosi pełną autonomię porządku doczesnego. Z nią ściśle wiąże się   teza o samowystarczalności bytowej człowieka. Kardynalną cechą określającą człowieka jest przysługująca mu wolność [oczywiście wolność od..].
    Zatem, nie tylko żadnej skazy, ale też, żadnych zobowiązań !
    Każdą wątpliwość rozwiewa ewolucjonizm, wszak człowiek nieprzerwanie wspina się po krzywej postępu. Zbawcza misja Kościoła [zbawcza? od czego, przed czym?] staje się, niestety, tego naturalnego procesu zaburzeniem, ba, anachronizmem !
    Naturalizm stał się współczesną wersją humanizmu osadzonego na prawach człowieka czyli na imperatywnie zaspokajania potrzeb.(51)

O.

  • Orientacja/Orient
    My Europejczycy, dlatego straciliśmy orientację, ponieważ przygasło światło Orientu (138)
  • Osoba/ osobnik-jednostka/osobowość
    Osobnik-, człowiek rozpatrywany jako egzemplarz gatunku przez nauki biologiczne; a jako jednostka przez nauki społeczne i statystkę.
  • Osoba/osobowość
    Osobaza Maxem Schellerem – ontyczne centrum samosprawcze (ontysches Actionszentrum) powstałe przez przeciwstawienie, z jednej strony, organizmowi, a z drugiej, środowisku. Podobnie – duch i wola –  podwójnie sygnuje osobę. (130)
    Osoba/osobowość:  Osobowość wyrasta z proprium osoby; a to oznacza, że osoba może kształtować, korygować i rozwijać swoją osobowość. Rozwój osobowości, czyli dochodzenie do bycia w pełni dojrzałym człowiekiem wg. G. Allporta polega na przechodzeniu od poczucia zależności do autonomiczności; od egocentryzmu do altruizmu; od świadomości przymus do świadomości powinności. Bogata typologia  osobowości (introwertyczna, ekstrawertyczna, cyklotymiczna, schizotymiczna…),  pochodzi z rozpoznania bogactwa relacji, w jakie wchodzi osoba z otaczającym ją światem, a zwłaszcza systemem wartości, ów świat konstytuujących. Dla P. Tillicha kształtowanie osobowość jest wręcz wzrastaniem/wznoszeniem się, osoby do bycia nosicielem wartości (zu einem selbststȁndigen Trȁger gűltiger Werte”). (129)

P.

  • Pełnia – wyróżniony stan powstały dzięki wypełnieniu czasem, który trwa, ale nie przemija. (52)
  • Pełnia – ograniczenie nieograniczonego zwie się pełnia
    Nieograniczenie ograniczonego zwie się pustka (53)
  • Polska – taki kraj, w którym  żyją (jeszcze) kościoły i pszczoły.
    (Odrzuć, proszę, zbyt łatwe skojarzenia, jakie socjobiologia podsuwa) (54)
  • Potrzeba # pragnienie
    Potrzeba domaga się zaspokojenia
    Pragnienie jest nie-do-nasycenia (55) 
  • Potrzebymaksymalne zaspokojenie stale rosnących potrzeb coraz większej liczby ludzi – to utopia, która przestała dziwić, ponieważ marketing – korzystając z dorobku ekonomii politycznej socjalizmu – przez cały XX w. pracował nad utrwaleniem „imperatywu zaspokajania potrzeb.”(56)
  • Postęp – motorem postępu jest technologia, a jego miarą szybkość „opadania” nowości technicznych (patrz: Rozwój) (57)
  • Poznanie dyskursywne – „łyżka, która  nie zna smaku zupy”(58)
  • Poznanie – ani dyskursywne, ani spekulatywne, tylko przeobrażające badacza, jeśli fundowane na:  preferowaniu, zaangażowaniu i compatii.(59)
  • Pozytywizmu błąd w tym, że za rzeczywiste uznał jedynie to, co uchwytne zmysłami.(60)
  • Przedmiot – (die Sache), to nie rzecz sama w sobie, tylko „wynik konstytucji aktów noetycznych” (E.Husserl), odkrywających istotę.(61)
  • Przedmiot # podmiot
    Przedmiot – zmierzaj do wyjaśnienia jego istoty
    Podmiot – dociekaj jego sensu (62)
  • Przestrzeń – porządek rzeczy współistniejących (Leibniz) (63)
  • Przestrzeń –  nie tyle zagospodarowana, co całkowicie logistycznie opanowana.(64)
  • Pustka, Nieograniczenie ograniczonego zwie się pustką
    Ograniczenie nieograniczonego zwie się pełnia (65)

R.

  • Realne – najbardziej realne jest to, co stawia opór naszemu dążeniu. Czyste poznanie jako doświadczenie realności.(66)
  • Relacja usługowa – w modelowej postaci, jest relacją interpersonalną pomiędzy UgD a UgB, sytuującą się pomiędzy spotkaniem a interfejsem.
    [+]<——————x———-x—————-x———————– [-]
    [+] spotkanie – relacja – pseudorelacja – kontakt – styk/interfejs [-]
    Z relacji usługowej poczyna się i w niej uskutecznia – usługa.
    Relacja między UgD a UgB  fundowana jest na źródłowej relacji Ja – Ty. (126) 
  • Relacja osobowa (Ja – Ty) opisana przez M. Bubera,  nabiera szczególnych cech, takich jak: /a/ wyjątkowość, niepowtarzalność; /b/ niemierzalność; /c/ nieprzewidywalność, będąca skutkiem wyboru; /d/ refleksyjność, jako świadomość własnej świadomości; /e/ adresowalność, wyrażająca się tym, że „o” przedmiotach mówimy, natomiast „do” osób przemawiamy, rozmawiamy z nimi.(127)
  • Rozum – zwłaszcza kwalitologicznie przysposobiony, działa jak nóż, tnie rzeczywistość  w dowolnym miejscu, i dziwi się rezultatom owego szatkowania. Zaskoczony, sięga po dwa rodzaje wyjaśnień: /a/ konieczna jest ingerencja czynników zewnętrznych, otoczenia, więc sypią się „otoczaki” teorii; /b/ nieodzowny jest wewnętrzny, przedmiotowy redukcjonizm (mechanika à behawior à fizjologia à biochemia à genetyka….).
    Zmienne objaśniające wraz z reaktywnością  podmiotowo/przedmiotową przysłaniają  jedność. (67)
  • Rozwój – odnosi się do człowieczeństwa, tzn. do bycia bardziej dojrzałym, w pełni ukształtowanym człowiekiem (68)
  • Rzeczywistość – ex definitione, nie dotyczy rzeczywistości empirycznej. Najbardziej rzeczywiste jest tylko to, czego nie potrafimy /nie możemy sfabrykować. Z tego ostatniego powodu, rzeczywistość uznawana jest za synonim prawdy.
  • Rzeczywistość – błędnie sprowadzana do rzeczy i ograniczana do rzeczywistości empirycznej. Pełny jej zakres obejmuje także tajemnicę (to, co niepoznawalne jest tak samo realne) (W.Juszczak) (69)
  • Rzecz – o rzecz się potykam, z człowiekiem się spotykam.(70)

S.

  • Samo-realizacja, „samo” – jest tu uzasadnione, ponieważ dotyczy zaspokajania moich potrzeb, ale jakże mało ambitny to projekt .(71)
  • Samorozwój – określenie niepoprawne, ponieważ nie można rozwijać się we własnym zakresie, bez pomocy innych (zwłaszcza usługodawców). Wszystko, co najważniejsze i godne człowieka poczyna się od współ –
    Nawet samo-urzeczywistnianie – to zestrojenie rozpoznanego (w relacji do innego Ty) wewnętrznego potencjału z uznawanym systemem wartości.(72) 
  • Samozbawienie – to oksymoron  (73)
  • Serwis – spolszczona wersja angielskiego słowa service; ale – godzi się przypomnieć – to ostatnie pochodzi od łacińskiego czasownika servio, –ire, –ii, –tum, co znaczy, uwaga: służyć (122)
    (Patrz, blog, Miniatura etymologiczna) 
  • Serwiteria – sformułowany przeze mnie neologizm na określenie wyodrębnionego przestrzennie, funkcjonalnie, organizacyjnie, kulturowo… miejsce, w którym świadczy się usługi. (112)
  • Spadanie – jako negacja egzystencji (ex-sito); bycie chybione, nie wykorzystanie danych możliwości, to zmarnowanie talentu. (74)
  • Sens – odkrywanie sensu jako zanegowanie. Aby to/coś mogło objawić swój sens tamto/inne musi zostać zanegowane.(75)
  • Słowo – na początku było Słowo oraz  Światło, i  Światłem było Słowo
    (albowiem fotony pojawiły się wraz z wielkim wybuchem).(76)
  • Słowo – na początku dziejów miało moc sprawczą. U zarania historii stało się tekstem, „klinami” wbijającymi Logos w pamięć zbiorową. Stając się drukiem – spowodowało proletaryzację wiedzy.
    Dziś, w erze cyfryzacji, czytane, zapisywane, powielane automatycznie wyłącza umysł, rozplenia bez-rozumność (139)
  • Słówka (106):
    Jeśliś poszukiwaczem najgłębszej mądrości, to zapamiętaj te trzy słówka:
    om – hinduskie
    aum – sanskryckie
    ousia – greckie 
  • Sprawstwo – wykonać  usługę, to sprawić, aby zaistniał ulepszony stan rzeczy.
    Sprawstwo powoduje, że nie tylko pojawia się „różnica” ontologiczna, ale przede wszystkim aksjologiczna ( powiększanie nie jest wzbogacaniem) (77)
  • Symbol – łączy z istniejącym
    Znak – zastępuje nieobecne (78)
  • Sztuka – nie jako działanie (gr. prattein), tylko jako poiein, czyli wydobywanie. (79)

Ś.

  • Sieć – bardzo popularne  słowo, więc warto zauważyć, że sieć nie jest symbolem zespolenia/połączenia/zbliżenia tylko schwytania i zniewolenia (142).  
  • Świadomość – nie identyfikuje się z przedmiotem poznania (światem), ani z myślaną myślą. Powstaje w relacji, z przenikania się tego, co transcendentne  oraz immanentne (podmiotowe).
    Homo oeconomicus  napiętnowany trwałym defektem, jakim jest brak świadomości. (80) 
  • Świadomość – jak świadomość jest zawsze świadomością czegoś, tak usługa jest zawsze dla kogoś.(81)
  • Świat – to, co powstaje pomiędzy ludźmi. Natura nie jest światem; byty naturalne, rzeczy, przedmioty… to tylko parawany, filtry, bufory, albo koordynanty przestrzenne.
  • Świat – tworzy właśnie to, co wspólne ludziom, a nie żadna natura ludzka, rozum, DNA czy wrażliwość (H.Arendt). Świat to wydobycie spraw ludzkich na światło.(82)
  • Świat – wszystko to, na co my patrzymy
    Wszechświat – to, co na nas patrzy (83)
  • Światło – mała systematyka:
    Światło – jako przeciwieństwo mroku/ciemności, to:  lumen (lumina magna)
    Światło Boże to jasność,  claritas Dei
    Światło, jako oświetlenie ciał fizycznych, to lux
    Wniosek: korzystajmy z łaciny. (84) 

T.

  • Tao znaczy: pełne, powszechne, całkowite (85)
  • Teraźniejszość  wg. św Augustyna:
    Teraźniejszość rzeczy minionych – pamięć
    Teraźniejszość rzeczy obecnych – postrzeganie
    Teraźniejszość – rzeczy przyszłych – oczekiwanie (86)
  • Troska – Heideggerowska eine Fȕrsorge, jako sposób bycia jestestwa w świecie, pojęcie splagiatowane przez M. Archer, ale dzięki temu wprowadzone do słownika współczesnej socjologii. (87)

U.

  • Usługa – usługą jest podejmowane na zlecenie świadczenie pracy (ściśle: akt świadczenia pracy), mające na celu wzbogacenie walorów osobistych zlecającego, bądź wolumenu użyteczności rzeczy, jakimi dysponuje. (88)
    No właśnie – ale jak jest  usługa?
  • Usługa – usługę wyróżnia sposób jej powstawania, albowiem kolejność jest taka: /1/ dla kogo?, /2/ co ?, /3/ w jaki sposób ? (113)
  • Usługa – w świecie zdominowym przez normy, procedury i procesy – usługa to idioss [‘Word’ – tym razem zasadnie –  poprawia na idiom, więc dopisałem drugie ‘s’], nadto podaję pisownię oryginalną: ἴ δ ι ο ϛ, co znaczy: odrębny, osobliwy, właściwy, oddzielny…
    Zatem, usługę definiuje ἴ δ ι ο ϛ (128)   
  • Usługi profesjonalne – dawniej określane mianem „wolnych zawodów”, reprezentowanych przez: lekarza, prawnika, księdza, architekta, naukowca, artystę…Dziś tracą swoje znaczenie z wielu powodów, a najważniejsze z nich to: /1/ mylenie profesjonalizmu z fachowością; /2/ odnoszenie usług profesjonalnych wyłącznie do sektora B2B, a nie do sektora publicznego;/3/ dewaluacja znaczenia wykształcenia wyższego wraz z jego postępującym u-zawodowieniem (uniwersytet ekonomiczny to pięciowydziałowa szkoła zawodowa); /4/ Transformacja systemowa podcięła korzenie nie tylko rzemiosła (bo Anglosasi znają tylko small business), ale także usług profesjonalnych. A o wszystkim przesądziła kuriozalna „Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej” (z 2 lipca 2004). Zgodnie z nią, każda działalność usługowa jest działalnością gospodarczą, ale nie jest nią produkcja rolna. Lekarz, pielęgniarka, prawnik, designer…..to przedsiębiorcy i biznesmeni, tacy sami jak śp J. Kulczyk.
    Warto więc przypomnieć, że profesjonalizm, pochodzi o profesji (np.  profesja zakonna), a ta, od łacińskiego czasownika pro-sum, profui – być pomocnym, być powołanym, aby pomagać,  W tym kontekście i wykładni etymologicznej – profesor to ten, kto został powołany, aby kształcąc, dawał publiczne świadectwo prawdzie. (107)
  • Usługodawca – usługobiorca, ponieważ darzenie.(89) 
  • Usługi
    – Usługi ? Odpowiedź gotowa: szewc i krawcowa
    Tę definicję – fraszkę dedykuję teoretykom ekonomii. (109)

W.

  • Wartość – w erze kwalitologii stasowanej przypominać trzeba, iż:
    Wartości – oczywiście istnieją, jakkolwiek w specyficzny sposób; są sposobem przejawiania się zhierarchizowanego bytu, a nie cechami rzeczy istniejących.(90)
  • Wartości się nie dostarcza, wartość się urzeczywistnia.(91)
  • Wartość ma powinnościowy, a nie de/prywacyjny charakter. (92) 
  • Wartość
    „Chcielibyśmy, aby wszystko, co ma wartość było wieczne.
    Ale wszystko, co ma wartość jest wynikiem spotkania, trwa dzięki spotkaniu…” (Simone Weil) (110)
  • Wartościowanie nie ma nic wspólnego z tworzeniem/urzeczywistnianiem wartości. W wartościowaniu – danym cechom przedmiotu zostają przyporządkowane określonym wartości. Wartościowanie ustanawia ważność, hierarchię nośników wartości, służy więc bardziej poznaniu owych nośników niż samych wartości. Wartościowaniem zajmuje się przede wszystkim aksjologia, natomiast wartościami, jako takimi, metafizyka. (93)
  • Wiara – zdolność wzbudzenia w sobie siły wertykalizyjącej, która pozwala przezwyciężyć opadanie w materię (151)
  • Wiara dobrodziejstwem, a  nie-wiara, jako coś irracjonalnego!
    Dlatego, ponieważ niewiara uniemożliwia myślenie o wszystkim, co istnieje w kategoriach uporządkowanych pytaniami: skąd? jak? dlaczego? (W.Juszczak) (94)
  • Wiedza. Banalizacja wiedzy w gospodarce opartej na wiedzy (GOW). Przecież, zasadniczo, nie chodzi o jej pomnażanie/przetwarzanie/przechowywania/stosowanie…
    tylko o przezwyciężanie niewiedzy (avidia).
    I co gorsza! Jak utrzymuje B.Stiegler,  rozrost wiedzy nie powoduje zaniku głupoty, a wprost przeciwnie, krzewienie się bezmyślności.
    Tę ostatnią można pokonać jedynie mądrością wyzwalającą („wiedzą radosną”, albo kultywowaniem wiedzy zwanej przez starożytnych fronezis. Patrz hasło: fronezis).
    Pierwotnie, wiedza oznaczała udział w bycie, w tym, co jest (M. Scheler). Pragmatyzm sprzężony z informatyką trwale powiązał wiedzę z  automatycznym przetwarzaniem danych; tym samym, zniesione zostało klasyczne rozróżnienie na: poznanie (gnosis), działanie (prattein), tworzenie (poiein). (95)
  • Wiedza – jej wykorzystanie jest czymś wtórnym, sprawą pierwszorzędną jest kształtowanie się wiedzącego, jako podmiotu wypowiedzi. Zatem powinna najpierw prowadzić do samorodu, a dopiero później do samochodu (140
  • Wolność.  Społeczeństwo egalitarne nie może być społeczeństwem wolnym
    (P. Riceour). Albo równość, albo wolność. (96)

Z.

  • Zło absolutne, w swej dia/bolicznej wersji to rozproszenie, atomizacja; dzięki owemu rozdrobnieniu uzyskuje się zhomogenizowaną (czyli znihilizowaną) masę bez/ładu, którą można dowolnie manipulować. (97)
  • Zmienne objaśniające, jako zewnętrzne czynniki determinujące –
    Pewnie dlatego, że na ponad pięć lat zostałem dokooptowany do Katedry Badań Marketingowych (przekształconej w Katedrę Badań Rynku i Usług) z przesytu, ale i przekory, nastawiłem się na poszukiwanie  s t a ł y c h  o b –  j a ś n i a j ą c y c h. Z tego też powodu, kiedy pada okręcenie: dane pierwotne, myślę: archetypowe.(98)
  • Znak – zastępuje nieobecne
    Symbol – łączy z istniejącym (99)

Ź.

  • Źródło, powrót do źródeł, aby pokrzepiwszy się haustem ożywczej wody, nabrać rozpędu do skoku. (100)

Ż.

  • Życie. Jak można pojąć wpływ wywierany na materię bez formy przez tę samą formę pozbawioną materii ? (H.Bergson). (101)
  • Życie dwojako rozumiane: jako zoe- to życie właściwe wszystkim organizmom żywym; zaś bios – jako jednostkowe życie człowieka.(102)
  • Życie, porównanie:
    Mechanika – ruch jest celem
    Życiecel jest zawarty w „pędzie życia” (elan vital)
    Życie społeczne – zmiana,  ruch prowadzi do celu. (103) 
  • Życie – porządek stawiający opór zasadzie entropii (E.Schrődinger). (104) 
  • Życie – jego symbolem…ogień ( Tako rzecze Zaratustra). (105)
  • Życie – kondensacja energii wyzwalająca z determinizmów materii; w swej ekspansji (stającej się ekspresją) wyraża Logos personalizacji (152)