Metoda

Doktorant porusza się po nader rozległym polu badawczym penetrowanym wcześniej przez mentora, rozparcelowanym między: etykę – antropologię filozoficzną – aksjologię/agatologię – teologię. Jak już wspomniałem wyżej, aby móc się swobodnie po tym polu poruszać, stosuje system zabezpieczeń, a dwoma głównymi ograniczeniami brzegowymi są:

PERSONALIZM, co sprawia, że przedmiotem zainteresowania jest osoba, ale już nie osobowość. To chroni badacza całkiem skutecznie przed pokusą psychologizmu.

DIALOGIKA – jest zabezpieczeniem drugiego rodzaju. Implikuje interakcjonizm jako metodę opisu wydarzeń i separację od teorii systemów (w której podane strukturyzacji elementy ulegają petryfikacji).

Dzięki tym zabiegom ograniczającym, Doktorant z tym większą uwagą pogłębia znaczenie kluczowych pojęć i prowadzony dyskurs udaje się utrzymać w ryzach inter-subiektywnej komunikacji. Wyraźnie widać, że wywód przebiega od egzystencji naznaczonej doświadczeniami spotkania z innym Ty „ku górze”, gdzie pojawia się meta – teoria P. Donatiego oraz oryginalna teoria M. Archer, scalająca sprawczość (rozumianą nie tylko jako zdolność realizacyjną) z osadzonym na/w Jaźni samo-sprawstwem kształtującym jestestwo. W tym dwuwymiarowym poziomo – wertykalnym ujęciu, usługa podana zostaje filozoficznej eksplanacji, dzięki której możliwa się staje rewaloryzacja pracy usługowej; owo dowartościowanie jest oczywiście obudowane ograniczeniami wynikającymi z obserwowanych już skutków czwartej rewolucji przemysłowej.

Wspomniane zabezpieczenia obowiązują aż do rozdziału piątego. W tymże rozdziale Autor użycza koncesji przedstawicielom psychologii społecznej i prezentuje model SENT dla uzasadnienia psychologicznego wymiary pracy usługowej. Natomiast drugie zabezpieczenie zostanie odrzucone w rozdziale szóstym, w którym omówienie ICT oraz AI wymaga uwzględnienia systemowych uwarunkowań narzuconych przez technologię cyfrową.

Kazimierz Rogoziński